Wniebowstąpienie
Wniebowstąpienie jest drugą tajemnicą chwalebną różańca. Jezus wstępuje do nieba i zasiada po prawicy Ojca. Uczniowie oczekują obiecanego Ducha Świętego i otrzymują misję dawania świadectwa o Chrystusie.
Pismo Święte
Mk 16:19
Gdy Jezus skończył z nimi rozmawiać, został wzięty do nieba i zasiadł po prawej stronie Boga.
Owoc duchowy: nadzieja
Chrystus wraca do Ojca
Po zmartwychwstaniu Jezus przygotowuje uczniów do misji i obiecuje im Ducha Świętego. Wstępuje do nieba i zasiada po prawicy Ojca. W drugiej tajemnicy chwalebnej rozważamy wejście zmartwychwstałego Pana w niebiańską chwałę jako człowieka. Pozostaje obecny w Kościele, który powołał do dawania o Nim świadectwa.
Łukasz 24,50–53 i Dzieje Apostolskie 1,1–11 opisują Wniebowstąpienie. Dzieje umieszczają je czterdzieści dni po zmartwychwstaniu. Uczniowie mają oczekiwać obiecanego Ducha, a potem stać się świadkami Chrystusa. Wniebowstąpienie kieruje ich wzrok ku niebu i posyła z powrotem w świat z misją.
Owoc nadziei
Chrześcijańska nadzieja opiera się na wierności Boga i na życiu, które obiecuje. We Wniebowstąpieniu rozważamy cel, do którego Chrystus prowadzi swój lud. Niebo jest komunią z Bogiem, spełnieniem miłości, do której zostaliśmy stworzeni. W tej dziesiątce prosimy o życie z Bogiem dla siebie i dla osób, które wspominamy w modlitwie.
Świadczyć tam, gdzie jesteśmy
Misja uczniów zaczyna się tam, gdzie się znajdują, wśród znanych im osób i miejsc. Ktoś poznający wiarę może zetknąć się z nią najpierw dzięki przyjacielowi, który cierpliwie odpowiada na pytania. Ta przyjaźń może towarzyszyć jego przygotowaniu do życia w Kościele. Podczas dziesiątki możemy wspomnieć osobę, której czyny ukazały nam nadzieję płynącą z Chrystusa.