Modlitwa fatimska

Modlitwa o miłosierdzie

Modlitwa fatimska prosi Jezusa o przebaczenie grzechów, wybawienie od piekła i zaprowadzenie dusz do nieba. Rozszerza naszą prośbę poza znane nam osoby, na wszystkich potrzebujących miłosierdzia. Zachęca do troski o innych i do żalu za własne grzechy. Tę troskę przynosimy Chrystusowi, którego zbawczą miłość rozważamy w różańcu.

Modlitwa wiąże się z objawieniami opisanymi w Fatimie w Portugalii w 1917 roku. Według świadectwa siostry Łucji, 13 lipca Maryja poprosiła dzieci, aby dodawały tę modlitwę po każdej tajemnicy. Sanktuarium w Fatimie zachowuje ten opis wśród modlitw związanych z objawieniami. Data i prośba pochodzą ze świadectwa Łucji o tym objawieniu.

Kościół odróżnia objawienie prywatne od objawienia Ewangelii powierzonego wszystkim chrześcijanom. Katechizm wyjaśnia to w §67. Uznane objawienie prywatne może pomagać żyć wiarą, ale nie dodaje artykułu wiary ani nie zobowiązuje wszystkich katolików do przyjęcia danej praktyki pobożnej.

Miejsce w różańcu

Jest to dobrowolny dodatek po modlitwie Chwała Ojcu, na końcu każdej dziesiątki. Wiele rodzin i parafii go przyjmuje. We wspólnym różańcu przyjęty przez grupę tekst i prowadzący wskazują, czy modlitwa następuje po Chwała Ojcu.

Nagranie zawiera wyłącznie modlitwę fatimską.

Modlitwa za dusze

Wzmianka o piekle jest prośbą o zbawienie. Prosimy o miłosierdzie dla grzeszników, w tym dla siebie, i o doprowadzenie wszystkich dusz do nieba. Możemy pamiętać szczególnie o kimś oddalonym od Kościoła lub niezdolnym poprosić o pomoc. Zamieszczony tekst łaciński jest przekładem dewocyjnym; modlitwa opisana w Fatimie była w języku portugalskim.